Şiir

Ayten Mutlu ve Yeni Bir Şiiri

BÜYÜK SUÇ 

vardım, var mıydım 

ödünç zamanlardı, kalakaldım  

elimde gül, külde açan  

yalan, kendini bağışlamayan 

o gümüş bıçak 

kanırtırken dokunduğum sesleri 

kuşlar da öldürüldü, günü yeren geceye 

adak, göğün çekip götürdüğü 

ışıklarda sevinçlerle, kahkahayla  

kutsanmış korkularla gelmiştim sana  

ey hayat 

sen bağışlama beni 

suçtum sondan başa, işlenmemiş cinayet 

baştan sona masumiyet, bitkin  

fısıltılarla girerken kanıma aşk 

zalim öpüşlerin içti son damlayı da 

ve sustu bağırarak  

ayrılış solgun öpüşleriyle  

doğururken senden her gün yeni cellat 

ve üşürken ben  

ne kadar çok üşürken 

nerelerdeydi rahmin 

taşlar kördü ve ben şiir yazdım onlara 

bakarak uzaklığın yıldızlarına 

önce sevinç perileri gitti ve sonra neler 

taş hep sustu ben bir ses bekledim  

ateş büyük yanıyordu içimde  

susan ateş 

sadece beni yakan ateş 

üşüdü, çok üşüdü 

kuşlar da öldürüldü, kanatlar da 

ödünç zamanlardı dağlarda eskil 

kuleler yas ve susku  

kuyu haykırmada hâlâ içimde ipsiz kova 

sular yeni bir şarkıya başlayacaktı oysa 

fırtınalar döşedi yollarımı, buzuldaki ateşi  

ödemem gerekiyordu kalbime, ödedim 

çünkü hiç uyanmadı işaret sabah ayinlerinde 

battıkça battı adımlarım kaybolduğum yollara 

sandım ki sonuzdur aşk 

ve zaman sürer atlarını macera 

bittiği yerden başlar, heyhat! 

hep geç kaldım senin gizli bahçene 

yorgunum şimdi bin yıllık mezar kadar 

istesem de dönemem hiçbir şeye 

bekleyen ne var acı suyundan başka hatıraların 

sormuyorum artık, neden 

kül bendedir, gül solmayan yüzünde 

hadi çiz o boş levhaya  

çürüyen küllerimden 

taptaze bir iskelet 

suçum ben, yarım kalmış cinayet 

tanrı sensin insan ben 

al geri veriyorum kalan zamanlarımı 

bir eldiven fırlatır gibi sessizliğine 

ben bağışladım beni ölüme 

ey hayat 

sen bağışlama seni 

Ayten Mutlu

***

BU YAZILARDA İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR

Konuyla İlgili Düşüncenizi Paylaşabilirsiniz

    Cevap Yazın