Şiir

Bir Şiir, Doğa ve İnsan/ Ali Özenç Çağlar

Doğa ve İnsan

Ahududu, kekik, bir de ıtır kokusu

Geçip gidiyor işte, eteklerini toplayarak kış

Gece, hece hece arı vızıltılarıyla

Nihayet giyindi çiçekli kürkünü bahar.

Şimdi yaz, pelin otları açmaya durdu,

Gelincikler, papatyalar, kelebek uçuşlarıyla

Ha öttü ha ötecek saka,

Yumurtaya yatıyor bıldırcın

Keklik çoktan yaptı yuvasını

Bir çoban kara koyunu

Suya götürmede kavalıyla

Yanık yanık geziniyor notalarda

Kuzular daha çok ne zaman meler anne?

Süt sağarken ne zaman rahatsız eder

 oğlaklar sütçü teyzeyi

Karagöz koçumuz bu bayram da kesilmeyecek

Biliyorum. Babam söz verdi bana çünkü.

Babalar yalan söylemez değil mi anne?

Bir çığlık tavuskuşu ötüşüne benzer bilirim

Puhular tıpkı çocuk ağlamasıdır.

Güz, yaz bitimidir harman sonrası

Toplayıp sarı yaprakları etekleriyle

Kışın önünü açar gibi çekip gider işte.

Bir tufan, bir fırtına, deli rüzgâr

Deli yağmur, ardından kar.

Hırçın bir zemheridir çöker pencereye

Ardından tıklar camı serçeler;

Darı ister, arpa buğday ister

Ve yeniler kendini doğa.

Mayıs 2020

Konuyla İlgili Düşüncenizi Paylaşabilirsiniz

    Cevap Yazın