Şiir

İki Yeni Şiir: Ayşe Sevinç Erginsoy

YAŞAMA DİRENMEK

Kapalı kapılar ardında

Zehirli bir yılanın çatallı dilinde

Gökyüzünde gökkuşağının mavisini

Bazen de seçtiğim beyazı

Düşledim.

Bir çığlık

içimdeki haykırışlara karıştı

Direndim insanın sunduklarına

Yaşamanın özgürlük olduğunu düşünerek

Ve baktım göz bebeklerine

Beni gördüm

Ben de gördüğüm sen gibi

Avuçlarımda tuttuğum güneşi saldım yeniden

Eflatun kokulu çiçeğin

Varlığında yok oldu ölüm

SON IŞIK

Fırtına kokunu bırakırken avuç içlerime

Derin bir ohh çekiyorum

Hadi gel dolunay doldursun  geceden kalalım yine…

Beyaz kağıda gölgesi düşen

Sessiz bir kalem oluyorsun zihnimde

Uykuya dalıyorum sükut içinde…

Özlem mi büyütüyor beni

Ben özlem mi büyütüyorum içimde..

Bağıran karanlığın sarmaladığı ruhtan uzak

Vücudumu istila etmiş sevdanın

Bam teline basarak başladım güne

Solucan gibi kıvrım kıvrım

Kıvrılan beni

Sana sundum

Çatlayan tohumun asaletinde

Çok kereler  sarıldığım ağacın                           

 Gövdesinden batıyor şimdi ellerime

Dikenli kabukları

Ellerimin sertleşmiş çatlağında

Yok oluyor kahvenin o enfes kokusu

Ve gözbebeklerimdeki son parlayan ışık da sönüyor

Güneşin bulut arkası gizeminde

Ayşe Sevinç Erginsoy Sivri

BU YAZILARDA İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR

Konuyla İlgili Düşüncenizi Paylaşabilirsiniz

    Cevap Yazın