Şiir

NİLÜFER UÇAR ve iki Yeni Şiir

i

Çıtçıt Hanım

minnacık mandalina kadardı

sesi balkonu yalıyordu

konuştukça hacmi büyüyor

O / küçük bir serçeydi

çıtçıt gagalı bir hanımefendiydi

şahsına münhasır kırık konuşurdu

dudak kıvrımlı dilbazın biriydi

kadınsı ötüp / dişice yuva kurardı

dilince inciler döktürür

albenisi kendineydi

aklında küçük hayalleri dolaşırdı

kuşkonmaz saçımın telinde öpüp giderdi

gül dalını geçip balkona konardı

yuva kuran kınalı elleri vardı

moralini bozan yuva derdiydi

anne olası varmış / çiçek mevsimiymiş

bebek odası bende dedim kuş diliyle

anladı uçtu saçak eve

az gitti / tez gitti

çıtçıt hanım gelir uz zamanda

Kabul Et

kendim oldum kanayan yaralarımla

terleyen sesimi topladım

kına çiçek tarlasında

bilirim yetmeyecek uyandığım sabahlar

yağmur çiselerken zaman aralığında

kabul et artık varlığım bağımsız

kırılgan incelik / savruk anılar

güç rüzgârdan değil, şahlanan bir ilkellik

çiğnediğin yaşamda ateş dil

kabul et / su aşk – direnç ben

davudi ses ağlamaklı çınlar sazlı ovada

fırtına tanık / fikrim isyanda

ağır geliyor gürzün her dokunuşu

aklım pıtrak sevinç

her kiraz mevsiminde

yakmasın gün / özenç yılları

ömür ham toprak kokar baharda

çınlar tanrı ananın kulakları

ısındıkça sessiz uyanış

duygu cehennemi / ölüm korkusu

sözün bittiği basamaktayım

ömür parsel parsel yürek yurdunda

kabul et/ dilim su – aklım ateşte

NİLÜFER UÇAR

BU YAZILARDA İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR

Konuyla İlgili Düşüncenizi Paylaşabilirsiniz

    Cevap Yazın