Öykü

ŞEHLA MIYDI ŞİİRİN? Öykü/ Havva Ağral

Şehla mıydı Şiirin

     Göz kapaklarından biri, bir milim düşüktü. Bakışlarının derinliğini deforme eden, kızarık göz kapakları, uykusuz ağlamış rutin halini ortaya koyuyordu.

     Ustalarından biri, “pırlanta kızım” demişti. Kız, yılları dilsiz ağladıktan sonra, konuşmaya karar vermiş gibi, herkesle konuşmaya çalışıyordu. Ama sonunda bıktırıcı oldu. Yine de susmak istemedi. Yazmak da istemedi bu sefer. Gidip ağaca, çiçeğe, yağmura konuştu. Neden bu kadar buğulu ve yakıcı ağıyorum? Kış geldi. Soba bacaları, uzak dumanlar, yabancı yüzlere gıyabında konuştu. En çok kimsesizliğine konuştu. Susmaktan korkuyordu. Susku, iç seslerin, intiharın vurgusu olacak. Tırmalayan seslere tahammülü kalmamıştı. İsyanını duyan yoktu. Ama ustalarından biri ona, pırlanta kızım demişti. İnsanları yormak istememişti. İnsanlarla iyi olmayı çok denedi, hala deniyordu da. Kapalı bir çehreydi. Herkese kapalı, herkese yağmurlu  bir gün gibi. 

***

         O gün yine  çirkin görünüyordu. Kötü bakımsız.  Kendini sevmediği günlerden biriydi. Saklanan, kaçan günlerden birinde, nasıl oldu da sokağa bıraktı kendini?

    Metruk havrayı seçiyordu öyle günlerde, çantasının arka gözlerinde muhakkak depresanları ve intihar fantezileri saklıydı. Belki bu sefer kesin yaparım dediği günler de olmuştu. Sonra ahlaksız insanların bağrını gererek gezdiği dünyada, bir ben miyim acının hamalı? Bir ben miyim yükü taşıyan diye düşünüp, zaman zaman kendine kızdığı da oldu.

Yine o metruk havraya girdi. Ölü Yahudilerin, ayin tınıları çalınsın kulağına, mum ve ağır esans kokuları gelsin burnuna. Tam bir ritüel olurdu. Acı, buğu, sıcak bir dostluk, kavgalı olduğu uzak tanıra gitmenin yolu. Havranın merdivenleri yıkık. Eskisi gibi üst katlara çıkamadı. İşlemeli pencere de kalmamış. Oysa tam karşı pencerede Yako’nun fabrikasını gözlerinde bir kez daha yakmak istiyordu. Böyle bir şeyi, haz olsun diye istemezdi. Eskinin harını sırtına sarsınlar, eskinin buğusunu, eskinin mum kokusunu. Yunan askeri elinde delikli demirle gelip dağlasın seni, zaten gözlerin de, şiirin de şehla değil mi? Ölü ozanların eski bağlaçları hadi kopun acıdan. Yok böyle değildi bu şiir.

    Havranın arkası at ahırıydı. Develer de vardı. Fotoğrafa meraklandığı sıralarda hep buralarda gezinmişti.  Rüzgarı eksik atlar, içini acıtmıştı. O zaman Zeki baba, kızın elinden tutmuş, bütün içi dolu tuğlaların, onun çocukluğunun ağırlığı olduğunu anlatmıştı. Zeki babanın ellerinde hep altın tozları var zannediyordun. Bir sarraf ve eski evler dönemi, o zaman intiharın sesi kısık, İstanbullu gazeteci çocuğun sesi baskındı. “Git azınlıklar üzerine bir kitap hazırla.” Ney sesi ve Zeki babanın uzak kasabasının kendinde yakın duyduğu, adını koymadığı haz günleriydi. Lemi babadan tarih dersleri. Hicret içine çöken o göç, kendine kapalı düşlerden düşerken. Yok böyle değildi bu şiir.

  Tacirler tanrıları da kurutmuşlar, mevsimlik inanç pazarında. Ah şehla kız! Böyle değildi bu şiir. Yangını seyretmiş mi tanrılar?  Azınlık, kendinde azınlık sen değil misin? O yüzden kavgalıydın gazeteci çocukla. O bilmez ki sendeki zahiri,  zayi hayatların kıyısından yürüyüp ağır aksak öykülerin arasında kaldığını.

    Zayi pek çok hayat; çorapçı Mustafa ‘nın  hikayesi mesela. Darbeden ağır geçirilmiş  gençlik sınavının ardından duyulan kimsesizlik. Kimse beni anlamıyor diye, ahırındaki keçisine sarılıp saatlerce ağlamış. Arada parasız kalınca, daha önce, bir ara aldığı bir çuval dolusu çorabı satmaya uğraşan Mustafa. Dağ eteklerinde çoban Mustafa. Ya şu başkasının yerine asılan, en azından  asıldığı iddia edilen şu çocuk. Kimdi o? Adı bile yok sende.

   Umutsuz olduğunda ağır ağır yürürdü. Bütün hikayelerin içinden geçer giderdi. Zamanla hikayelerin renkleri ve tonları eskimeye başladı. Öfke köreldi. Umut seyreldi. Kasabanın adımları ezberlendi.  Kasabada yeni yüzler belirse de, eski yüzler, şehla kız hakkında ön bilgi verip, bütün yüzleri ondan uzak tutardı. Geleceğin akıl hastası. Kasaba ve küt zihniyetler, şehla kızın sonunu, gizli bir hazla izliyor olabilir mi? Sonunu merak ettikleri belli.

    Şiiri ve gözünün teki şehla, diğer gözü dalgın. Nereye bakıyor şimdi bu kız? Havranın bahçesinde, bir köşeye oturmuş. Cam parçalarına bakıyor. Geçen yıl kırıp attığı cam oradaydı. Kara lekeleri üzerinde. Kendi eski kanı. Dimağındaki tüm sokakları, kara lekenin üzerinde tekrar gezdirdi. Atladığı, bulamadığı, göremediği bir parça olmalı. Geçen sene, koza parkın arkasında yaklaşık üç saat ağlamıştın. Ressam kadını aradın. O da iyi gitmedi. Kadının evinde beş saat ağladın. İncir, şarap, çikolata, çay bütün ikramları kabul ettin. Ama sonra yine ağladın. Göz pınarından göz akına et ve damarlar yürüyene kadar ağladın. Ali hocanın evinde, balkondan aşağıya bakınca gördüğün o duvar yazısına bakıp, yine ağladın. Tango yapan kadın tuvaline ağladın.  Şimdi yine eski cam kırıkları ve eski lekelere bakıp  tıkanıklık yaşıyorsun. Biz ki bizden önceki yaraya ekliyiz. Böyle değildi bu şiir.

    İtilmek, kabul görememek çok ağır değil mi şehla kız? Bileklerinde eski izlere baktı. Hayır ağlama krizi henüz gelmedi. Öfke de yoktu. Doktor Derya nasıl olmuşsa görmüş Şehla kızı. Omzuna dokudu.

      “Ellerine bakabilir miyim? “

      Kız ellerini uzatır.

     “ Sen emekçisin.Neden utanıp kaçıyorsun insanlardan?

        Yüz akı ellerin varken kaçma.”

   Evet ağlamayı tetikleyen şey yine oldu. Biri omzuna dokundu. Şehla kız belki bunun üstüne beş saat daha ağlardı.  Ama göz yaşları beş saatin özeti gibi, kanlı aktı.

    “Yüzünü yıkamış, o gözler. Zamanında çok yıkamış. Artık kan rengi. Biliyorum seni.

       Anlattılar. Sen  kırgın bir çocuksun değil mi? Orada içinde. Bir şey diyemem.

        Dokunamayız ona. Ona ancak sen dokunacaksın.”(Bileklerine bakar.) “Çocuğu

        kesiyor musun?  Şu an polisi arama hakkım olduğunu da biliyorsun. Git buradan

        başımı belaya sokma. İçindeki çocuğu kesen birine tahammülüm yok.”

    Şehla kız. “Bunlar eski izler.”

Doktor. “Yapma. Senin gibi aklı başında bir çocuk. Hadi git buradan. Çay içerdik birlikte ama şu bileğindeki mor izler var ya iğrendim onlardan. İnsan kendi bedenine saygı duymalı. Sen bu olamazsın. Ben seni böyle duymadım. Herkes seni çok takdir ediyordu. “

Şehla kız şaşkın. “Sahi mi?”

Doktor “ Hadi işim var. Git yoluna. Yüzün gözün aydınlanmadan, kendini o kuyudan çekip çıkarmadan da  görünme gözüme. Yüzün gülerse çay içeceğiz. “

Kız elini uzattı. Derya bey de elini uzattı. “ Söz mü? Girme artık metruk yerlere.”

Kız,  “Söz hocam.”

Kız başını öne eğip gitti. Eve döndüğünde hali perişandı. Saçları iyice dağılmış, gözleri daha da kızarık. Hemen banyoya koşup elini yüzünü yıkadı. Annesine olanları anlatmadı. Dergi çıkarmak için toplantı vardı dedi. Onu çok önemsediklerinden söz etti. İstanbul’daki gazeteci çocuk, yıllar sonra bu gün telefon etmiş sözde ondan özür dilemiş. Gönlüne göre ne varsa yalan da olsa umutlu anlattı. Annesi de:  “Onca emek boşa değilmiş.” dedi. Çay demleyip içerlerken annesi sordu: “Şehla gözlü bir kızın şirini yazıyordun ne oldu o? ”Kız düşündü önce. “Hiç anne umutlu bitti. Hayal insanları ve kasabanın zahir yüzleri ona umut veriyordu. Zayi düşlerin kıyısında gördüm onları.Biraz boyunları bükük kalmış yüzlerde saklı bir şey vardı. Böyleydi şiiri.

Anne “Ustan haklı pırlanta gibi kızsın sen. Bir gün anlayacaklar seni.” dedi, kızına gülümseyerek.

BU YAZILARDA İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR

Konuyla İlgili Düşüncenizi Paylaşabilirsiniz

    Cevap Yazın