Şiir

Uğurcan Zambak ve Yeni Bir Şiiri

ÖZGÜRLÜK

Bir kafeste dinleniyor Eylül güneşi 

Yer gölge, pencere ışık

Yağmurla bulutlar arasında şiirleniyorum

Salkım söğütlere uyarak,

Bülbülün ötüşüyle uyandı güller

Yüzünde kırışıklar seherde bir kuş sürüsü

Günler uzun, geceler yarı baygın

Birbirine kaçarak,

Çilek pembesinde utangaç yanaklarım

Turnaların kanatları gibi tüleriyor

Bir avazda sinmektir zaman

Ürkek ve korkarak,

Her sancılı düşümde bir ayrılık bestesi

Birden bastırıyor sağanak sesi

Yüreğimdeki bu şimşek gürlemesi

Gökten yere çarparak,

Sevgi yok, akılda ruh dersen

Sözlerim kör, seslerim sağır

Beyazlığın karası çok ağır

Bu düşen son yaprak,

Kalbim bir kağıttan kelepçe

Her yağmur sesinde aşk ağıtları duyulur

Gökyüzünü kanatlarla kaplıyorum

Yüreğimi yoğurarak,

Saklayacak ne kaldı, nerede sırlar

Bir hücrede bölünmüşüm tüylere

Çürüyorum her sevginin etinde

Koparak ve çoğalarak,

Bir kafeste dinleniyor Eylül güneşi

Yer beton, gök duvar

Bir dar ağacında şiirleniyorum

Hayata asılarak…..

Uğurcan ZAMBAK

***

Konuyla İlgili Düşüncenizi Paylaşabilirsiniz

    Cevap Yazın